3. Bölüm
İlayda çalan telefonun sesiyle elini komodinin üstünde gezdirdi. Odanın karanlık olmasından akşam olduğunu anlamıştı. “Saat kaç?” diye düşünürken uyuşmuş göz kapaklarını yarım yamalak ayırabildi birbirinden. Bir yandan esnerken bir yandan arayana baktı. Telefonun ekranında “Suna Teyze” yazılıydı. “Hatice’nin annesi!” diye geçirdi içinden. Gözleri telefonda yazan saate kayarken, “Neden bu saatte arıyor?” diye düşündü. Saat, gece üçe yaklaşıyordu. “Kaç saattir uyuyorum ben?” dedi kendi kendine. Arkadaşından ayrıldıktan sonra gördüğü rüya hakkında saatlerce kafa yormuştu. Sonrasındaysa başı yeniden ağrımaya başlamıştı. Sanki birisi beyninin içinde koşuşturup duruyordu. Kafasının içinde bir şey sürekli, “Uyu!” diyordu. O da bir yerden sonra yenik düşmüştü bu dürtüye. Ağrıya daha fazla dayanamayıp bir ağrı kesici içmişti. Şimdiyse uyuşan vücudunu esnetmeye çalışarak telefona cevap veriyordu: “Efendim Suna Teyze!” “Kızım, rahatsız ediyorum bu saatte,” dedi Suna. “Yok ne rahatsı...